• Pim

Forza ITALIA

Ik ben geboren in een verkeerd lichaam, maar wat heb jij daaraan als lezer? Hopelijk heel veel. Onze Lieve Heer moet in een goeie bui zijn geweest toen hij me ter aarde bracht in een gehucht tussen Stad Groningen en de Waddenzee. Terwijl mijn wieg natuurlijk had moeten staan op Sicilië, aan de Amalfikust of in Napels. Kortweg Italië dus, het liefst in het Zuiden.


Maar ach, vooruit, in Toscane, Lombardije, Piëmonte, ik had het allemaal prima gevonden. Zolang het maar Italië was geweest. Maar dat was het dus niet.

Gelukkig namen mijn ouders mij als 8-jarig kereltje mee op vakantie naar Donoratico.

Dat ligt aan de kust, zo'n 80 kilometer onder Pisa (nee, we hebben niet zo'n foto gemaakt waarop het lijkt alsof ik de toren probeer te behoeden voor omvallen, zucht). We hebben wel een foto gemaakt van de koplopers van een heuse etappe uit de Giro d'Italia, die voorbij kwamen. Met poëtische namen als Gianbattista Baronchelli en Felice Gimondi.


Zo maakte ik dus kennis met het aangename klimaat en het heerlijke eten, ik zag voor het eerst een zwaardvis en inktvissen, wow. Ik herinner mij Italianen als vrolijke, luidruchtige mensen en voor al de dames (Yes!!!) wilden nog wel eens aan mijn spierwitte haren voelen. En mompelden dan iets dat leek op "bella", ik sluit niet uit overigens dat ik dit laatste zelf verzonnen heb, maar mooi was het wel! Italiaanse dames droegen trouwens ook piepkleine bikini's, waarvoor met terugwerkende kracht hartelijke dank!

Het mooiste moest toen nog komen.

Mijn eerste kennismaking met Italiaanse wijnen verliep niet bonton, zoals de Fransen zeggen. Chianti in een mandfles bij de pizzeria (je mocht al blij zijn dat er zo'n exotische eettent was in een Gronings dorp), iets later Lambrusco tijdens studentenfeestjes. Weer jaren later leerde ik wat Italië echt in petto heeft. Het begon voorzichtig met een Amarone en het werd al snel een Barolo. Ook ontdekte ik verbogen schatten op eilanden als Sicilië en Sardinië en zelfs het piepkleine Ischia. En zo ging het maar door. Ik genoot van Taurasi uit Campania, leerde prosecco waarderen (goeie dan), en waagde mij aan de Supertoscaners, uit Bolgheri. De kunst is het , zo leerde ik om een perfectie combinatie te zoeken van wijn en bijpassend eten, op een locatie die het genot recht doet. Daarover gaat dit blog. En over al dat andere moois dat Italië te bieden heeft: literatuur, films, schilders, calcio, auto's, Gucci, Armani, Prada en Versace. Ik hoop dat je er wat aan hebt, naast mijn eigen bevindingen zal ik regelmatig interviews publiceren met Italianen die in Nederland hun cultuur uitdragen. Veel plezier.

25 keer bekeken

© 2020 by Vini Fabrini - pim@vinifabrini.com