• Pim

NAPOLI (2): Eén dag voor de lockdown (VIDEO)

Bijgewerkt: jun 9

Zaterdag 7 maart 2020. Het is zonnig, en opnieuw bizar rustig in Napels. Al is het drukker dan gisteravond, toen mijn reisgenoot en ik een restaurantje opzochten met uitzicht op het Castel dell'ovo, in de Golf van Napels. Wij waren de enige bezoekers. Ook in de naastgelegen eetgelegenheden signaleerden we geen enkele gast. Had ik het woord bizar al gebruikt? Het eten was niet overdreven lekker, de wijn helaas ook niet.

Hoewel, de Costa d'Amalfi DOC "Furore" van Marisa Cuomo met 50% Piedirosso en 50% Aglianico, staat garant voor rijp (bos)fruit en een licht kruidige afdronk. Ach, in Napels smaakt dat dan ineens prima.

"Als ik jullie was zou ik zo snel mogelijk teruggaan naar Nederland," meldde de ober ons, bij het afruimen van ons tafeltje. "Morgen gaat Italië op slot. En niet alleen dat, we verwachten duizenden mensen uit Noord Italië, die hier naartoe willen vluchten. Ze kruipen uit hun rijke holen om hier in hun buitenverblijven Corona te ontlopen, maar wie weet hoeveel besmette mensen daartussen zitten?"

Omboeken dus maar, dachten wij, en na enige mailverkeer met de KLM vlogen we in plaats van maandagavond, zondagochtend terug. We moesten alleen om 06.00 uur op het vliegveld zijn. ach, WTF. We hadden dus nog een hele zaterdag te gaan in Napels, inclusief een lunch, die wij tot ons namen met een fantastische wijn:


IK HAD TOEN NOG GEEN IDEE, DAT IK BINNEN ENKELE MOMENTEN VOOR DE DERDE KEER GECONFRONTEERD ZOU WORDEN MET DE MELANCHOLIE VAN "MALAFEMMENA"

Radici 2015, Taurasi DOCG van Mastroberardino. Mocht het water je in de mond lopen, dat is een hele natuurlijke reactie. Heeft 2 jaar in een eiken vat gelegen en moest daarna nog een jaar doorrijpen op de fles. ben compleet vergeten wat we erbij gegeten hebben, maar dat is hoe dan ook bijzaak.

In elk geval begonnen we goedgemutst aan de middag, en na het bezichtigen van een Caravaggio in de Pio Monte della Misericordia en een heftig bezoek aan de Vele di Scampia , Kijk maar ff op Netflix naar de serie Gomorra, keerden we terug toen ik een straatartiest tegenkwam, die me kippenvel bezorgde. In 2014 zat ik eens in Napels op een terras (nou ja, een plastic minitafel voor 2 personen in een nauw steegje vol rioollucht) en toen klonk uit een luidspreker het lied "Malafemmena" van Antionio "Totò" de Curtis dat enorm veel indruk op me maakte. De youtubeversie van Roberto Murolo staat hier: https://www.youtube.com/watch?v=-5VuOakcqNI

Eerder dit jaar zag ik de film "loro", die over Berlusconi gaat. Weer dook het nummer "Malafemmena" op. De Cavaliere bleek dol te zijn op het melancholische lied. En nu, maart 2020, hoorde ik dus weer. Vol hartstocht, niet helemaal loepzuiver en met echo's die tegen de wanden van de bijna lege winkelstraten weerkaatsten, waardoor de op handen zijnde lockdown stemmig werd ingeluid. Een lied dat het karakter van de stad feilloos blootlegt. Mineure klanken van naderend onheil maar met hoop op betere tijden.






















57 keer bekeken

© 2020 by Vini Fabrini - pim@vinifabrini.com